Rozdział ósmy

If the time could turn us around
what once was lost may be found

Brakowało mi poczucia, że obaj do siebie należymy. Brakowało mi tego przyjemnego ciepła w sercu i poczucia wypełnienia w ramionach. Dobrze było chociaż przez chwilę poczuć się tak, jakbyśmy znów dopiero zaczynali ze sobą być. Dobrze było móc udawać, że jesteśmy ze sobą szczęśliwi i nic złego nam nie zagraża. Dobrze było naiwnie wierzyć, że jeden cudowny wieczór może zmienić i odwrócić wszystko to, co obaj spieprzyliśmy.

Po wcześniejszym telefonie mamy Louisa do zarządu i ich półgodzinnej kłótni przez telefon, podczas gdy wraz z szatynem zagryzaliśmy wargi ze złości i bezsilności, z trudem uzyskałem zgodę, by móc zostać w domu chłopaka na noc, choć musieliśmy za to zapłacić później. Czułem się cholernie zirytowany i zrozpaczony, bo z tej sytuacji nie było żadnego, dobrego wyjścia. Tak bardzo żałowałem, że podpisując kontrakt, byłem tylko małym, pragnącym sławy chłopcem, który bez wahania złożyłby swoją parafkę pod każdym podsuniętym mu pod nos papierkiem. Plułem sobie w brodę, że nie mieliśmy choć trochę więcej rozsądku, że nie kwestionowaliśmy żadnego z punktów umowy, że się nad niczym nie zastanawialiśmy.

Miałem 19 lat, byłem dorosłym, pełnoletnim mężczyzną, a wciąż musiałem prosić o zgodę na jakiekolwiek wyjście ludzi, którzy na dobrą sprawę byli mi zupełnie obcy. Ludzi, przez których traciłem wszystko to, co kiedykolwiek było dla mnie naprawdę ważne. Ludzi, przez których z każdym dniem traciłem Louisa. To wszystko zaszło już stanowczo za daleko. Miałem wrażenie, że ktoś żyje za mnie moim życiem, sterując mną i podejmując za mnie każdą decyzję. To nie byłem ja, wszystko powinno wyglądać inaczej... Z dnia na dzień, coraz bardziej żałowałem, że dałem się namówić Gemmie na udział w Xfactorze.

*

- Boże, nie wierzę, że to robię - mruknęła ze złością Jay, kręcąc głową z irytacją. Stojący za nią Louis, uśmiechnął się do mnie pokrzepiająco, zaciskając dłonie na jej delikatnych, szczupłych ramionach. Kobieta zmarszczyła brwi, a później westchnęła głośno, odpisując jednej z dziewczyn, pytających na twitterze o samopoczucie jej syna.

@chambraystyles Tak, wszystko z nim w porządku, kontuzje się zdarzają. Louis ogląda teraz telewizję z Eleanor i Stanem. Xx

Westchnęła ciężko, sięgając po kieliszek wina, stojący nieopodal jej laptopa. Zanurzyła w nim wąskie wargi, upijając kilka łyków. Była tak samo zmęczona i zrezygnowana, jak my. Wiedziałem, że dręczą ją wyrzuty sumienia. Matka powinna być oparciem, a tymczasem Jay chcąc-nie-chcąc, tkwiła w tym bagnie razem z nami. I wydawało się, że to właśnie ją to wszystko dotyka to najmocniej. To ona najgorzej znosiła kłamstwa.

- Wszystko w porządku, mamo - powiedział cicho szatyn, całując ją we włosy. Brunetka wzięła głęboki oddech, kręcąc głową. Dziwnie się czułem, przyglądając się tej scenie. Jak intruz.

- Nie, nie jest w porządku, Louis. I nie będzie, dopóki ta banda cholernych skurwysynów nie odpieprzy się od waszego życia - warknęła, wstając gwałtownie od stołu. Pierwszy raz słyszałem z jej ust przekleństwo i sądząc po minie niebieskookiego, on także - Mam dość tego, że zmuszają mnie i pół naszej rodziny do tych wszystkich łgarstw. Jak długo jeszcze to potrwa? - dodała, krzywiąc się, a potem upiła kolejny łyk czerwonego trunku. - I tak wszyscy zaczynają wyczuwać w tym podstęp. Muszę napisać jeszcze dwa twitty, nawiązujące do tej dziewczyny i kilka ogólnych odpowiedzi dotyczących ciebie, by nie wyglądało to nienaturalnie. Boże, to takie upokarzające...

- Przepraszam, Jay - odezwałem się nagle, uśmiechając się łagodnie do Louisa. Chłopak uniósł pytająco brew ku górze, najwidoczniej nie rozumiejąc, do czego zmierzam.

- Nie bądź śmieszny dziecko - powiedziała, patrząc na mnie gniewnie, ale jednocześnie z dziwną czułością - To oni powinni mnie przepraszać, nie ty, Ha...

- Nie, nie o tym mówię - powiedziałem, umyślnie zwlekając z wytłumaczeniem się - Przepraszam, że zbiliśmy z Louisem twoje miętowe filiżanki z Tokio, to naprawdę był wypadek...

- Co zrobiliście!? - krzyknęła, natychmiast odchodząc od bolesnego tematu naszego kontaktu z Modestem, a szatyn roześmiał się głośno, obserwując mnie uważnie. Czasami dziękowałem w duchu Gemmie, że przekazała mi umiejętność zręcznego odbiegania od trudnych rozmów. Cóż, ona, dziewczyna na głowie której spoczywało rozwiązywanie kłopotów rodzinnych, dziewczyna, która nauczyła się w ten sposób ukrywać swoje emocje, miała w tym ogromne doświadczenie.

- Spokojnie mamo, w listopadzie Harry kupi ci ładniejsze...

*

Pokój Louisa prawie w ogóle nie zmienił się od momentu, w którym byłem w nim po raz ostatni, a minęło już sporo czasu. Piękne, granatowe ściany, prawie w całości przykryte były plakatami jego ukochanej drużyny piłkarskiej, zespołu The Fray i setką zdjęć z różnych okresów. Część z nich przedstawiała jego naprawdę liczną rodzinę, inne ludzi, których nigdy nie miałem okazji poznać, kolejne przyjaciół z xfactor i nasz zespół. Zerknąłem na swoją rozmarzoną twarz na jednym z obrazków i uśmiechnąłem się delikatnie, przysuwając do siebie Louisa. Chłopak skrzywił się nieznacznie, gdy dotknąłem jego pleców i choć starał się to ukryć, nie umknęło to mojej uwadze. Bez słowa, odwróciłem go, odsłaniając jego bawełnianą koszulkę. Miałem ochotę jednocześnie roześmiać się głośno i krzyknąć. Na łopatkach chłopaka widniały dwa, bardzo duże siniaki, przeplatane czterema, podłużnymi zadrapaniami od moich paznokci, rozsianych po całych jego plecach. Przyciągnąłem go do siebie, składając najdelikatniejsze i najczulsze pocałunki na każdym z nich, powodując tym u niego gęsią skórkę. Chłopak odwrócił się do mnie w końcu, a ja poczułem motylki w brzuchu, na widok jego niebieskich oczu, wpatrujących się we mnie uważnie, z niemą prośbą, którą natychmiast postanowiłem spełnić. Nie myśląc wiele, przymknąłem powieki i nachyliłem się, sięgając jego ust. Minęło już dużo czasu, od kiedy zrobiłem to po raz pierwszy, a jednak wrażenie wciąż było takie samo. Idealnie do siebie pasowaliśmy i kręciło mi się w głowie, gdy tylko poczułem na języku jego słodki, trudny do zapomnienia smak. Całowałem w życiu wiele ludzi, jednak nikt nie potrafił jednym, delikatnym ruchem warg sprawić, bym zapomniał, jak się nazywam. Oddychałem ciężko, przysuwając go do siebie ciasno, zapominając o tym, jak mocno zranione są jego plecy. Ostrożnie, niespiesznie przesunął swoją dłoń na moją szyję, drugą obejmując moją twarz. Kochałem, gdy trzymał mnie w ten sposób, sprawiając, ze czułem się tylko jego. Byłem tylko jego i dobrze zdawałem sobie z tego sprawę najmocniej właśnie wtedy, gdy czułem, jakbym roztapiał się pod każdym ruchem naszych ust i języków, i boże, to było takie wspaniałe, jak ktokolwiek mógł nam tego zabraniać? Czułem, jak Louis uśmiecha się delikatnie pod moimi wargami, gdy kilka długich chwil później, oderwaliśmy się od siebie. Odsunąłem się od niego powoli, zerkając w jego zamglone oczy i złożyłem ostrożnego całusa na czubku jego nosa. Błękit jego oczu rozjaśniła iskierka szczęścia. Bolało mnie to, jak bardzo jest ono ulotne. Wplotłem palce w jego dłoń, ciągnąc go w stronę łóżka.

*

Dochodziła druga w nocy. Leżałem wygodnie na klatce piersiowej Louisa, słysząc spokojne, miarowe bicie jego serca. Oddałbym naprawdę wiele, by móc słyszeć ten dźwięk i zasypiać w ten sposób codziennie. Czułem pod palcami jak delikatne jest jego ciało, gdy bezmyślnie rysowałem losowe wzorki na jego mostku, a pod każdym moim dotykiem na jego ramionach i brzuchu pojawia się gęsia skóra. Uśmiechnąłem się w duchu na ten widok. Dobrze było wiedzieć, jak bardzo wyczulony jest na moje dłonie. Chłopak był tak przyjemnie ciepły i tak cudownie pachniał...

- Hej, przestań mnie prowokować - powiedział cicho, udając obrażony ton i zabierając dłoń ze swojej piersi, a potem potargał czule moje włosy. Westchnąłem, składając delikatny pocałunek na jego, odrobinę zbyt mocno przebijającym się przez skórę żebrze.

- To ty przestań być taki prowokujący... - mruknąłem wesoło, a potem przetoczyłem się na lewy bok łóżka, chichocząc. Louis uśmiechnął się do mnie, głaszcząc mnie po plecach, podczas gdy ja wtuliłem nos w poduszkę. W poduszkę, pachnącą cholernym cynamonem i tytoniem. Obraz, który w następnej sekundzie pojawił się w moim umyśle, sprawił, że wszystkie moje mięśnie spięły się gwałtownie, jednak nie zamierzałem tego po sobie pokazać. Z powrotem położyłem się na brzuchu chłopaka, zagryzając wargę do krwi, by opanować rozwścieczenie i chęć rzucenia się na niego z pięściami.

- Dobrze ci było z Eleanor? - rzuciłem w przestrzeń wypranym z emocji tonem, nie przestając zataczać kółeczek na delikatnej skórze szatyna. Louis wzdrygnął się, zerkając na mnie z trudnym do określenia wyrazem twarzy. Z sekundy na sekundę rosła we mnie wściekłość i frustracja. Być może odrobinę za mocno wbiłem paznokcie w jego klatkę piersiową.

- Harry... - zaczął, jednak nie zamierzałem pozwolić mu dokończyć, pozwalając, by całe rozczarowanie przejęło nade mną kontrolę. Nie było słów, które mogłyby mu teraz w jakimkolwiek stopniu pomóc.

- Mogłeś chociaż zmienić pierdoloną pościel - warknąłem, podnosząc się z obrzydzeniem. - No, chyba, że wszystko połknęła do czyta - dodałem, rozglądając się za spodniami od dresu, które zrzuciłem z siebie dwie godziny wcześniej. Wiedziałem, że nie mogę opuścić tego domu, ale wolałbym spędzić tę noc śpiąc w wannie, niżeli w miejscu, w którym...

- Harry kurwa, nie zrobisz mi tego drugi raz. Nie uciekaj ode mnie. - Niebieskooki wstał, szybkim ruchem naciągając na siebie bokserki, leżące na skraju łóżka i podszedł do mnie na tyle blisko, by móc mnie dotknąć, jednak tego nie zrobił. Zupełnie zignorowałem jego komunikat.

- Kochaliśmy się na tym łóżku pierwszy raz... A ty teraz to wszystko spierdoliłeś - mruknąłem cicho, odnajdując wreszcie porzucone w kącie spodnie i ubrałem je na siebie, krzątając się po pokoju. - Pieprzyłeś ją, podczas gdy ja byłem tuż obok i tęskniłem za tobą - wyrzuciłem z siebie, czując, że do oczu napływają mi łzy. Nienawidziłem tego. Nienawidziłem swojej nadwrażliwości i tego, jak niewiele było trzeba, bym zaczął płakać.

- Przestań w końcu zrzucać to wszystko na mnie! Zerwałeś ze mną, Harry! - krzyknął, chwytając drżącymi dłońmi za moją koszulkę. - Zostawiłeś mnie, więc miałem prawo spać z kimkolwiek...

- Oh, więc wszystko będzie w porządku, jeśli jutro odwiedzę Nicka i...

- Zamknij się, kurwa, słyszysz!? - wrzasnął, uderzając mnie boleśnie w ramię. Dyszał ciężko ze złości. Wiedziałem, jak działa na niego choćby wspomnienie Grimshawa, którego z całego serca nienawidził, z resztą ze wzajemnością, ale nie spodziewałem się tak gwałtownej rekacji. Spojrzałem na niego zaskoczony, a potem roześmiałem się szyderczo.

- Już rozumiem, jak sobie to wymyśliłeś... Ty możesz pieprzyć się z kim chcesz, bo w końcu nie jesteśmy razem, ale mnie już tego nie wolno, dobrze zrozumiałem? Zawsze byłeś takim cholernym egoistą, Louis - warknąłem, odsuwając się od niego. Trzęsącymi się dłońmi, wytarłem ukradkiem napływające mi do oczu łzy, starając się, by tego nie zauważył.

- Nie, Harry. To TY jesteś egoistą, chociaż wydaje ci się, że jest odwrotnie - powiedział cicho, odwracając się do mnie bokiem. Wyglądał, jakby przyglądał się fotografiom na ścianie, jednak po zmienionym tonie jego głosu, byłem pewien, że próbuje ukryć swoje emocje, być może własny płacz.

- Co chcesz przez to powiedzieć? - zapytałem, obserwując go uważnie. Staliśmy od siebie na wyciągnięcie ręki i nagle ta odległość wydawała mi się być dystansem nie do pokonania. Zupełnie tak, jakby dzieliła nas ogromna przepaść, niemożliwa do przeskoczenia.

- Nigdy nie zastanawiałeś się nad tym, jak to jest być mną. Zawsze wydaje ci się, że rozumiesz wszystkich najlepiej na świecie, podczas gdy tak naprawdę, gówno wiesz, co się dzieje w mojej głowie. Gówno wiesz o tym, co przechodzę. Dla ciebie liczy się tylko to, że CIEBIE boli istnienie Eleanor, że TY jesteś skrzywdzony - mówił, w dalszym ciągu odwrócony do mnie plecami. Głos drżał mu niebezpiecznie i kiedy wydawało mi się, że za kilka sekund straci nad sobą panowanie i zwyczajnie się rozpłacze, obrócił się, patrząc mi prosto w oczy. Na twarzy malował mu się spokój, ale w jego niebieskich tęczówkach widziałem trudny do opisania ból. - Ale nie wiesz niczego. To nie ty musisz chodzić za rękę z dziewczyną, której nigdy tak naprawdę nigdy nawet nie polubiłeś i nie ty musisz udowadniać wszystkim, że to miłość twojego życia. To nie od ciebie wymagają kłamstw. Na każdym, pierdolonym wywiadzie, siedzisz sobie wygodnie w fotelu, osłonięty przez szklany klosz Modestu, podczas gdy ja muszę łgać, że nas związek nigdy nie istniał i wszelkie plotki o nim to kupa bzdur, zastanawiając się, czy wytrzymamy. Bojąc się, że moje pieprzone słowa staną się kiedyś prawdą. Ale nie rozumiesz tego, bo nigdy się nad tym kurwa nie zastanawiałeś, zbyt zajęty płakaniem w rękaw Gemmy, albo N-nicka - głos mu się załamał i zdruzgotany, dostrzegłem, że chłopak się rozpłakał. Patrzyłem na niego i nie mogłem zdecydować, co powinienem zrobić. Louis płakał tak rzadko, że w zasadzie mógłbym policzyć na palcach jednej dłoni sytuacje, kiedy widziałem go we łzach. Nie potrafiłem jednak do niego podejść.

- Wytłumacz mi jedno, Louis - powiedziałem lodowatym tonem, którego nie potrafiłem u siebie rozpoznać - Skoro tak bardzo boisz się, że mnie stracisz... i tak bardzo nie lubisz Eleanor... Dlaczego? Dlaczego, do cholery, się z nią przespałeś? Bo nie jestem w stanie tego kurwa zrozumieć, słyszysz? - założyłem ramiona na klatce piersiowej. Chłopak spojrzał na mnie załzawionymi oczyma. Nigdy wcześniej tak bardzo nie uderzył mnie ich kolor. Czyste pokłady letniego nieba, sprowadzone do dwóch, najpiękniejszych tęczówek, jakie dane mi było zobaczyć. Wzdrygnąłem się.

- Bo się bałem, kurwa mać. Wszyscy się czegoś boimy - wymamrotał, silnie gestykulując. - Myślałem, że cię straciłem, więc chciałem spróbować żyć tak, jak każe mi zarząd i w końcu uwolnić się od tych wszystkim kłamstw, od tego cholernego bólu, który wyżera mnie od środka... I tak bardzo brakowało mi czyjejś bliskości, twojej kurwa bliskości, ale ciebie nie było, a ona mnie tak kocha... Boże, to żałosne, ale ona naprawdę mnie kocha i chciała spróbować, więc upiliśmy się i próbowałem zapomnieć, ale to była ona i to nie byłeś ty, i to wszystko było takie niewłaściwe... - wyrzucał z siebie, podchodząc do mnie tak blisko, że mogłem policzyć delikatne piegi na jego policzkach. Nie mogłem znieść tego napięcia między nami i tego bólu, wymalowanego na jego twarzy i łez, które wciąż zalewały mu policzki, więc nachyliłem się, by wreszcie przerwać to wszystko i sprawić, by znów było dobrze. Nakryłem jego drżące wargi własnymi, ale gdy tylko spróbowałem pogłębić pocałunek, szatyn odsunął się ode mnie, pociągając nosem. Spojrzałem na niego zaskoczony, jednak ten nie patrzył mi w oczy, uciekając spojrzeniem gdzieś na swoje dłonie. Nigdy wcześniej nie był w stosunku do mnie tak otwarty, nigdy nie okazywał swoich emocji w tak jasny sposób. Nigdy wcześniej nie odmówił mi, gdy chciałem go pocałować. - Dlaczego zawsze kończymy nasze kłótnie w ten sam sposób? Dlaczego nie możemy w reszcie wyjaśnić wszystkiego do końca? Kiedy kurwa, nasz seks stał się sposobem na tłumienie kłótni? TO jest według ciebie jego rola? - zapytał, uśmiechając się do mnie uśmiechem, który nie obejmował jego oczu. Zadrżałem.

Nie zdążyłem jednak mu odpowiedzieć, bo w tej samej chwili, w której uchyliłem usta, kątem oka zauważyłem, jak drzwi do pokoju chłopaka otwierają się z cichym trzaskiem, ukazując drobną sylwetkę małej Daisy, z buzią opuchniętą i czerwoną od łez. Dziewczynka przeszła przez cały pokój, wtulając się momentalnie w nogi brata, który właściwie odruchowo poderwał ją do góry, przytulając mocno do siebie. Zawsze byłem pod wrażeniem tego, jak bardzo kochał swoje siostry.

- Co się stało, Di? - zapytał, całując blondynkę we włosy.

- Śnił mi się koszmar, o tobie i Harrym, a kiedy się obudziłam, usłyszałam, że na siebie krzyczycie i bardzo się przestra-szy-łaa-m, że już się nie lubi-hi-icie... - wyjąkała, zanosząc się płaczem. Louis westchnął cicho, patrząc na mnie przez ramię. Nie byłem pewien, co chciał mi tym spojrzeniem przekazać.

- Już w porządku, skarbie, słyszysz? To był tylko zły sen - powiedział uspokajająco, cichym i kojącym głosem. - A te krzyki... dorośli muszą czasem na siebie podnieść głos, ale to nie znaczy, że ja i Harry już się nie lubimy. - dodał zmienionym tonem, a mnie zrobiło się niedobrze. - Zrozumiesz, kiedy będziesz trochę starsza. - Złożył w jej włosach kolejny, łagodny pocałunek - Hej, nie płacz już. Zabiorę cię teraz do kuchni, napijemy się gorącej czekolady, a później posiedzę z tobą, aż znów zaśniesz. Zgoda?

- Kocham cię Lou - mruknęła cicho. Obserwowałem, jak chłopak ostrożnie wychodzi z pokoju, trzymając w ramionach drżące od spazmów ciałko blondynki i opadłem na łóżko, gdy tylko wyszli.

*

Elektroniczny zegarek mojego telefonu wyświetlił czwartą nad ranem. Westchnąłem ciężko, przeczesując palcami włosy. Louis i Daisy zniknęli ponad godzinę temu. Chciałem zasnąć i wiedziałem, że to byłoby najlepszym rozwiązaniem, jednak w głowie mi huczało od słów, które usłyszałem i tych, które nie zostały wypowiedziane. Analizowałem naszą kłótnie i wszystko to, co powiedział do mnie niebieskooki, zastanawiając się, co powinniśmy teraz zrobić. Kiedy kurwa, nasz seks stał się sposobem na tłumienie kłótni? - krążyło mi po głowie, sprawiając, że sen stał się czymś niemożliwym do spełnienia. Chłopak miał rację. Zgubiliśmy się gdzieś po drodze i wszystko było źle, wszystko zepsuliśmy. Gdzieś coś zrobiliśmy nie tak.

Kiedy do moich uszu dotarły stłumione kroki na schodach, zrozumiałem, że szatyn wraca do pokoju. Odłożyłem telefon na stolik, zamykając oczy i wtulając się w poduszkę. Tę, na której nie było śladu po zapachu brunetki. Wiedziałem, że udając sen i tym samym unikając rozmowy, odwlekę tylko to, co nieuniknione, ale nie miałem siły. Starałem się więc oddychać spokojnie, gdy materac po drugiej stronie łóżka ugiął się pod ciężarem drugiego ciała. Starałem się uspokoić przyspieszone bicie mojego serca.

- Harry? - usłyszałem jego cichy głos, ale zgodnie z podjętą wcześniej decyzją, postanowiłem udawać, że jestem pogrążony we śnie. Ku mojemu zdziwieniu, ale też dziwnej uldze dla mojego serca, szatyn pocałował delikatnie moje nagie ramię, wystające zza pościeli. Bardzo delikatnie, najprawdopodobniej nie chcąc mnie obudzić, chłopak gładził moje plecy, a ja wstrzymałem oddech, by nie wydać z siebie cichego jęku. - Wszystko schrzaniliśmy, wiesz? Obaj. Sam już nie wiem, który z nas spieprzył bardziej - westchnął, całując ostrożnie moje włosy. - Przez te wszystkie dni, kiedy cię nie widziałem i kiedy do ciebie nie pisałem, wmawiałem sobie, że tak jest dobrze, że tak będzie lepiej dla wszystkich. Że wcale cię nie potrzebuję i że jeśli wytrzymam jeszcze trochę, przestanie mi na tobie zależeć - mruczał cicho, przyciskając wargi do zgłębienia między moimi łopatkami. Serce biło mi w zawrotnym tempie i zastanawiałem się, jak to możliwe, że go nie słyszał. - Ale cholera, to nie ma sensu, to nigdy nie zadziała. Nie mogę siebie dłużej oszukiwać. Nie przeżyję bez ciebie ani jednego dnia. - Odgarnął niesforny pukiel włosów z mojego czoła, oddychając płytko. - Jesteś wszystkim Harry. Od dnia, w którym cię poznałem, do chwili obecnej. Jesteś całym sensem mojego życia i cholera, jestem pewien, że już zawsze będziesz dla mnie najważniejszy, nawet jeśli my... - zawahał się. Łzy ciekły mi ciurkiem po twarzy i nie rozumiałem, jakim cudem tego nie zauważył. Najprawdopodobniej był zbyt pochłonięty słowami, które wychodziły z jego ust. - Nawet jeśli się rozstaniemy. Tak prawdziwie, nie tak, jak teraz. Kiedy nadejdzie czas, że przestaniemy się godzić i gdy naprawianie czegokolwiek straci już dla nas obu sens. Boże, tak bardzo się tego boję. Dzień, w którym łatwiej będzie mi o tobie zapomnieć, niż próbować o ciebie walczyć, będzie najgorszym dniem mojego życia - wyszeptał, obsypując moje plecy delikatnymi jak trzepot skrzydeł motyla pocałunkami - Nie pozwól mi, słyszysz? Nie pozwól, bym wmówił sobie, że mogę być szczęśliwy bez ciebie. Nie pozwól, by strach przejął nade mną kontrolę. - Ręce chłopaka prześlizgnęły się pod pościelą i już po chwili czułem, jak mocno wtula się w moje plecy, podczas gdy jego dłonie wczepiły się w mój brzuch. - Bo nigdy tak naprawdę nie będę sobą, kiedy nie będę miał cię obok. Kocham Cię, Harry - odezwał się po raz ostatni, wtulając głowę między moje łopatki, a ja znów starałem się nie oddychać, by stłumić wstrząsające mną dreszcze i narastającą w moim gardle gulę. Kiedy tak dobrze nauczyłem się tłumić szloch? Nie potrafiłem odpowiedzieć na to pytanie.

Zamknąłem oczy. Ciepło oddechu Louisa i echo jego słów utuliły mnie do snu. Wszystko jeszcze można było naprawić. Prawda?

______________________

Przepraszam za spóźnienie, studia mnie zabijają.

Dziękuję za tak liczne komentarze pod ostatnim rozdziałem 

i jak zawsze zapraszam do zostawienia śladu po sobie.

Do piątku!