Rozdział czternasty

I'll come into your world and get it right
I'll say we're better off together here tonight

Wciąż szumiało mi w głowie od wypitego wcześniej alkoholu, kiedy siedziałem spięty na kanapie, czekając, aż Eleanor wyjdzie z łazienki. Sądząc po niecon zamglonym wzroku Nialla, był on w podobnym do mojego stanie; wciąż usadowiony wygodnie we francuskim fotelu, z łokciami opartymi na drogim, okrągłym stoliku, wpatrywał się zupełnie niedyskretnie w moją siostrę, potwornie mnie tym z jakiegoś powodu irytując. Gdybym nie widział na własne oczy tego, jak dziewczyna wypija jednego drinka za drugim, dałbym sobie rękę uciąć, że w jej krwi nie ma nawet kropli alkoholu. Złość i nadzieja sprawiły, że momentalnie wytrzeźwiała, wybiegając ze swojego pokoju w poszukiwaniu Eleanor.

Kiedy po dziesięciu minutach wróciła, trzymając mocno za nadgarstek brunetkę, wyglądała na dużo starszą, niżeli była w rzeczywistości. Wściekłość pogłębiła delikatne zmarszczki przy jej oczach. Ona i ciemnooka były zupełnymi przeciwieństwami, łączyła ich jedynie podobna długość włosów. Bardzo ciężko patrzyło mi się na Calder, kiedy w zasadzie od niej zależało moje dalsze życie, ze świadomością, że już nic nie mogę zrobić. Za każdym razem, gdy się pojawiała, irracjonalnie oczekiwałem, że zobaczę duży, okrągły brzuszek wskazujący na jej stan, wskazujący na obecność dziecka Louisa i za każdym razem podobnym szokiem była dla mnie nienaganna sylwetka dziewczyny, podkreślona obcisłymi ubraniami. Wiedziałem, że nawet jeśli faktycznie byłaby w ciąży, niczego jeszcze nie byłoby widać, jednak jej idealnie płaski brzuch dodawał mi otuchy. Podobnie jak widok mojej siostry, która teraz stała oparta o ścianę przy drzwiach od łazienki, za którymi zniknęła przybrana dziewczyna Louisa, stukając wypielęgnowanymi paznokciami w tarczę swojego zegarka.

Minuty wlekły się latami, a ja, starając się nie denerwować tak bardzo tym, że na dobrą sprawę za kilkadziesiąt sekund wszystko będzie jasne, skupiłem się na twarzy Liama, teraz tak bardzo bladej i przerażonej.Zastanawiałem się, czy czuł się podobnie, kiedy kilka miesięcy wcześniej baliśmy się, że Sophie zaszła w ciążę.

Wszystko stało się tak szybko, że ledwie zdążyłem zarejestrować całą sytuację. Każdy z nas, niezależnie od miejsca, w którym się znajdował, drgnął nieznacznie, kiedy drzwi otworzyły się z hukiem, ukazując twarz Eleanor, z której nic nie dało się odczytać. Serce mi stanęło, kiedy w następnej sekundzie dziewczyna z całej siły cisnęła test ciążowy na blat stolika, przed którym siedział Niall. Chłopak odskoczył momentalnie zaskoczony, zerkając na niego ze strachem, podczas gdy brunetka odwróciła się na pięcie, wychodząc z pokoju i nie ukrywam, żołądek podszedł mi do gardła. Gemma zareagowała natychmiast, irytując się na widok blondyna, wpatrującego się w biały przedmiot z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

- Och, dawaj mi to – warknęła, nachylając się po test. Wpatrywałem się w nią z oczekiwaniem i prawie się popłakałem, dostrzegając, jak mięśnie jej twarzy rozluźniają się, zanim jeszcze oznajmiła wszystkim z triumfem – Negatywny

Napięcie, które wzrastało w nas przez ostatnie kilkanaście minut, opadło w ciągu jednego wydechu. Prawie czułem, jak ciężar z mojego żołądka znika. Pozostając w wielkim szoku, nie byłem w stanie przypomnieć sobie momentu, w którym Gemma znalazła się w ramionach Nialla, który ściskał ją mocno, śmiejąc się radośnie. Automatycznie się skrzywiłem, nie potrafiąc opanować tego odruchu, choć wciąż nie umiałem zrozumieć, skąd się bierze. Miałem ochotę wstać i ich rozdzielić, ale w tej samej sekundzie Liam podniósł się z kanapy, podchodząc do mnie chwiejnym krokiem. Najwyraźniej upojenie alkoholowe nie opuściło także i jego. Klepnął mnie ostrożnie w łopatki, drugą ręką sięgając po test, który szatynka odłożyła na stolik. Wcisnął mi go w dłoń, przykładając wargi do mojego ucha

- Na co jeszcze czekasz? – szepnął, a ciepło jego oddechu na mojej szyi i znaczenie, jakie kryły jego słowa, sprawiły, że przeszły mnie dreszcze. Chłopak miał jednak rację. Wcisnąłem więc mały, plastikowy przedmiot do kieszeni, wychodząc niepostrzeżenie z pokoju.

*

Wchodząc do pokoju Louisa, który kiedyś był naszym, nie wiedziałem, czego się spodziewać. To znaczy, nie wyobrażałem sobie żadnych niestworzonych rzeczy, nie przypuszczałem też, by chłopak sobie kogoś sprowadził na noc. Bałem się jednak, że znajdę go bardzo pijanego albo wymiotującego w łazience. Z prawdziwą ulgą więc przyjąłem widok niebieskookiego, śpiącego spokojnie po lewej stronie łóżka, w idealnie wysprzątanym pokoju. W powietrzu unosił się cytrynowy zapach jego szamponu, a nie ostry zapach wódki. Uśmiechnąłem się pod nosem, bez większego zastanowienia kierując się prosto do miniaturowego aneksu kuchennego, starając się poruszać zupełnie bezdźwięcznie. Chwyciłem w dłonie jego ukochany, czerwony kubek, wkładając do niego torebkę truskawkowej herbaty. Podczas gdy woda w czajniku się gotowała, ja wpatrywałem się w śpiącą spokojnie postać i zastanawiałem się, co z nami będzie. Kochałem go, kochałem go bardziej, niż kogokolwiek kiedykolwiek i wątpię, bym mógł pokochać kogoś tak mocno, a jednak się bałem. Nawet jeśli Eleanor nie była w ciąży, nasz związek stał pod wielkim znakiem zapytania i musieliśmy sobie jeszcze wiele wyjaśnić i wiele wybaczyć. Nie byłem pewien, czy temu podołamy. Drgnąłem delikatnie, słysząc charakterystyczny trzask, oznaczający wyłączający się czajnik. Zalałem torebkę wrzątkiem, czując w nozdrzach jej cudowny aromat. Chwyciłem naczynie drżącymi dłońmi, kierując się spokojnym, ostrożnym krokiem w kierunku łóżka. Ustawiłem kubek na szafkę nocną, nachylając się nad szatynem i składając na jego policzku delikatny pocałunek, a chłopak westchnął, odrobinę się wybudzając.

- Louis? Obudź się, Lou. Zrobiłem ci herbaty – powiedziałem cicho, szturchając go delikatnie w ramię. Niebieskooki jeszcze przez chwilę wydawał się być zawieszony między rzeczywistością, a snem. Minęło dziesięć sekund, zanim zamrugał kilkakrotnie powiekami, uśmiechając się w moim kierunku delikatnie, nie do końca jeszcze świadomy mojej obecności. Przeciągnął się, pocierając zaspane oczy dłońmi.

- Harry? – zapytał, nagle orientując się, kto się w niego wpatruje i dlaczego się obudził. - Co ty tu rob… herbata? – wymruczał, w połowie zmieniając zdanie. Wychylił się, pokrywając kubek swoją dłonią i zanurzył wargi w gorącej cieszy, rozkoszując się jej smakiem. Zaśmiałem się głośno, rozbawiony jego priorytetami. Poczekałem, aż ten odłoży naczynie z powrotem na stoliczek nocny i bez wyjaśniania mu czegokolwiek, chwyciłem go w ramiona, przytulając do siebie mocno. Był rozpalony, z całą pewnością miał gorączkę, choć równie dobrze temperatura jego ciała mogła być spowodowana tym, że spał przykryty grubą, puchową kołdrą. Idealnie pasował do moich ramion i prawie westchnąłem, gdy poczułem, jak jego dłonie ostrożnie lądują pomiędzy moimi łopatkami. Boże, jego ręce były stworzone do dotykania mojego ciała, prawie topiłem się pod jego palcami. Nie mogąc się powstrzymać, podniosłem głowę, całując łagodnie jego skroń, po czym odsunąłem się od niego, na tyle jednak blisko, by ciało chłopaka pozostało w zasięgu moich rąk – Co to wszystko znaczy? – zapytał, zagryzając lekko wargę. Odgarnąłem niesforny kosmyk, który przykleił mu się do czoła, wdychając lekko. Wyciągnąłem się, sięgając do kieszeni i podałem mu test ciążowy. Czułem, że po tym wszystkim zrobię sobie z niego cholerny naszyjnik i będę nosił jako talizman. Zachichotałem cicho na tę myśl. Louis wyglądał, jakby ktoś uderzył go z całej siły w twarz.

- Negatywny?  - Obracał biały przedmiot w palcach, patrząc na mnie pytająco, choć gdzieś w głębi jego oczu widziałem nadzieję. – Nic nie rozumiem – dodał, oddając mi plastikową przepustkę do naszej miłości. Wziąłem głęboki oddech.

- Gemma zmusiła Eleanor do wykonania testu ciążowego. Właśnie mi go podałeś – oznajmiłem, z delikatnym uśmiechem obserwując, jak rysy jego twarzy zaczęły łagodnieć pod wpływem ulgi, jaką niewątpliwie poczuł.  – Nie ma żadnego dziecka, Louis, to wszystko było jej kłamstwo, cholerna dziwka.

- Harry… - głos niebieskookiego zadrżał niebezpiecznie, a on sam nie mówiąc już nic więcej, przysunął się do mnie bliżej, układając głowę na moich kolanach. Pogładziłem go delikatnie po włosach, nachylając się jeszcze, by ucałować czubek jego głowy. Tak cudownie pachniał cytrusami…

- Jest już późno. Jutro porozmawiamy na spokojnie, dobrze? – zapytałem, podnosząc się ostrożnie. Szatyn westchnął głośno, gładząc dłońmi wygniecioną koszulkę z nadrukiem.

- Myślałem, że ze mną zostaniesz – szepnął, nie patrząc mi w twarz. Pokręciłem lekko głową, uśmiechając się jednak do niego ciepło.

- Nie dziś, Lou – powiedziałem stanowczo, wolnym krokiem kierując się w stronę drzwi. W głębi serca miałem nadzieję, że chłopak mnie zatrzyma; on jednak zrozumiał moją decyzję. Odwróciłem się jeszcze, by na niego spojrzeć. Kąciki jego warg uniosły się ku górze, rozjaśniając jego twarz. – Dobranoc

- Dobranoc, Hazz – odpowiedział, a ja poczułem dziwne mrowienie w całym moim ciele. Pokręciłem głową, poddając się pragnieniom mojego ciała i poszedłem z powrotem w jego kierunku.

– Pieprzyć to wszystko – westchnąłem, składając na jego spierzchniętych, zaskoczonych wargach delikatny, czuły pocałunek. Poczułem, jak chłopak się uśmiecha pod moimi ustami.

- Śpij dobrze, Louis.

*

Kiedy jakiś czas później wróciłem do swojego pokoju, byłem zbyt wykończony, by móc cieszyć się z tego, jak potoczyła się cała sytuacja. Być może tak naprawdę nigdy nie zaakceptowałem do końca myśli, że Eleanor mogłaby nosić w sobie dziecko Louisa. Cały ten dzień był szalenie długi, pełen wielu sprzecznych emocji i drastycznych zwrotów akcji, ale przede mną wciąż pozostawało najtrudniejsze – poważna rozmowa z niebieskookim. Starając się o tym nie myśleć, w biegu ściągnąłem z siebie ubrania, rzucając je niedbale gdzieś na podłogę, po czym wszedłem pod prysznic, by zmyć z siebie zapach wypitego alkoholu i nerwowego potu. Gorąca woda przyjemnie łaskotała mnie w kark i kręgosłup, a już po chwili para wodna, pachnąca mocno moim jagodowym żelem pod prysznic, ozdobiła łazienkowe lustro mgłą.

W życiu należy doceniać drobne radości i trudno mi opisać szczęście, jakie poczułem, kładąc się czysty na świeżej, białej pościeli. Nie trudziłem się nawet, by cokolwiek na siebie włożyć. Zamiast tego, chwyciłem w dłonie swój telefon, chcąc nastawić sobie budzik i zamarłem, widząc, że dostałem nową wiadomość sms.

1:25

Od: Nick Grimshaw

Harry, wiem, że zachowałem się jak prawdziwy egoista i jednocześnie jak niedojrzały dzieciak, mówiąc Louisowi o naszym cóż, wybryku. Mam nadzieję, że kiedyś mi to wybaczysz i że znów będziemy mogli się przyjaźnić, bo cholernie mi Ciebie brakuje. Odezwij się do mnie.

Skrzywiłem się, czując nieprzyjemny ucisk w żołądku. Przez cały ten czas starałem się wyrzucić z pamięci obraz chłopaka i tego, do czego między nami doszło; teraz to wszystko znów stanęło mi przed oczami i zrobiło mi się niedobrze. Próbując uspokoić nagłe drżenie rąk i przyspieszone bicie serca, usunąłem wiadomość od bruneta, odrzucając telefon gdzieś na drugą stronę łóżka. Nie byłem gotowy mu wybaczyć. Najpierw musiałem wybaczyć samemu sobie, że dla chwili słabości, zaryzykowałem trzyletni związek z szatynem.

*

Nie nastawiłem pierdolonego budzika.

To była pierwsza,  idiotyczna myśl, która przyszła mi do głowy, gdy obudziłem się kolejnego ranka, zbyt wyspany, bym mógł na czas zjawić się na śniadaniu i treningu. Przeklinając cicho pod nosem, odrzuciłem pachnącą snem, białą pościel na podłogę, chcąc, by chłodne powietrze mnie ocuciło. Dopiero kiedy otworzyłem oczy na tyle, by widzieć więcej, niżeli niewyraźne plamy, dostrzegłem właściciela wyjątkowo niebieskich oczu, siedzącego po drugiej stronie łóżka, obserwującego mnie uważnie z lekkim uśmiechem rozjaśniającym jego twarz i odskoczyłem automatycznie, przestraszony czyjąś niespodziewaną obecnością. Chwyciłem się za serce, galopujące mi w piersi, oddychając płytko. Szatyn roześmiał się głośno, a jakaś dalsza część mojego umysłu odnotowała, że to pierwszy raz od bardzo długiego czasu, kiedy chłopak roześmiał się tak szczerze i z taką mocą. Jego oczy błyszczały.

- Wybacz, nie chciałem cię przestraszyć – powiedział, podnosząc się z materaca, który skrzypnął cicho, uwolniony od jego ciężaru. Skierował swoje kroki prosto do okrągłego stolika, prawie identycznego do tego, przy którym wczoraj siedział blondyn i, przynajmniej do pewnego momentu, Gemma, a ja zdałem sobie sprawę, że cudowny zapach truskawkowej herbaty i świeżych tostów nie był jedynie wytworem wyobraźni mojego organizmu, domagającego się jedzenia donośnym burczeniem w brzuchu. Louis uśmiechnął się na ten dźwięk, gestem ręki przywołując mnie do siebie. – Nie przyszedłeś na śniadanie, więc śniadanie przyszło do ciebie – mruknął, rozbawiony swoimi słowami. Przysięgam, nie miałem siły podnosić się z idealnej miękkości materaca, tak dobrze dopasowującego się do mojego ciała, ale wstałem, zwabiony cudownym aromatem świeżego, ciepłego jedzenia. Chwiejnym od snu krokiem, skierowałem się do stolika, marszcząc czoło na widok zaskoczonej miny niebieskookiego. Jego wzrok prześlizgnął się z mojej twarzy na klatkę piersiową, a później jeszcze niżej, gdzie już się zatrzymał i jakaś zagubiona część mojej pamięci uzmysłowiła mi, że poprzedniej nocy nie trudziłem się w poszukiwaniu odpowiednich ubrań do spania, zasypiając zupełnie nago. Zachichotałem cicho, kręcąc z niedowierzaniem głową.

- Daj spokój, przecież już mnie takiego widziałeś – powiedziałem, całując przelotnie jego policzek w podziękowaniu i przysuwając się do stołu wraz z drogim fotelem, na który opadłem kilka sekund wcześniej.

- Jeśli mamy porozmawiać, musisz się ubrać – westchnął, odwracając głowę i odchodząc w kierunku mojej walizki, stojącej pod ogromną, dębową szafą. Nim zdążyłem zaprotestować, odnalazł moją idealnie poskładaną bieliznę, rzucając we mnie czystymi, czarnymi bokserkami. – Proszę, Hazz – dodał, obracając się ostentacyjnie do ściany, pozostając tym samym plecami do mnie. Westchnąłem, bez słowa jednak wciągając na siebie tą drobną część ubrania, mającą przynieść komfort Louisowi. Chłopak uśmiechnął się do mnie wdzięcznie, odwracając się minutę później, kiedy ja byłem już zajęty pałaszowaniem przyniesionego przez niego jedzenia.

Dwadzieścia minut później zrozumiałem, dlaczego dietetycy uważają śniadanie za najważniejszy posiłek dnia. Miałem wrażenie, że wraz z pochłoniętymi przeze mnie tostami, wchłonąłem również zapas energii, momentalnie wybudzając się z sennego odrętwienia.

- Dziękuję, że o mnie pomyślałeś – powiedziałem przytomnie, odsuwając od siebie pusty już talerz. Szatyn zerknął na mnie ze zdziwieniem, jakby to, że się o mnie troszczy, było najzwyklejszą rzeczą na świecie. Cóż, kiedyś w końcu było. Westchnąłem cicho, marszcząc brwi. Oparłem brodę o dłoń, podczas gdy swoją rękę swobodnie oparłem na kamiennym blacie.

- Porozmawiamy? – zapytał, siadając po turecku na identycznym co w pokoju Gemmy, idealnie wyrzeźbionym fotelu. Zawsze mnie to w nim potwornie bawiło. Nigdy nie potrafił zachowywać się jak inni ludzie, zawsze od nich odstawa. Łamał wszelkie możliwe zasady, nie akceptował nawet tych najprostszych reguł, dotyczących kulturalnego siadania na krześle. Wszystko robił odwrotnie, po swojemu, nie był nawet w jednym procencie przewidywalny i to… - Harry? – Uśmiechnąłem się w odpowiedzi, chichocząc cicho uzmysławiając sobie, gdzie odpłynęły moje myśli. Uderzyłem się delikatnie w czoło.

- Najwyższy czas, Lou – mruknąłem tylko prostując się i jak na zawołanie, moje serce wrzuciło piąty bieg, sprawiając, że zrobiło mi się duszno i gorąco. Nigdy nie byłem dobry w takich poważnych rozważaniach, zazwyczaj zbyt szybko się rozklejałem albo po prostu pozwalałem się przegadać Louisowi, który zawsze znajdywał argumenty na swoją obronę i za każdym razem podnosił na mnie głos, gdy próbowałem się mu postawić. Ostatnio każda próba naszej rozmowy kończyła się okropną kłótnią. Teraz było inaczej.

Każdy z nas był spokojny, opanowany. Patrzyliśmy na siebie, oddychając cicho. Już miałem otworzyć usta, by odezwać się jak pierwszy, kiedy nieoczekiwanie zrobił to on, ostrożnie sięgając po moją dłoń. Poczułem, jak przeszywa mnie prąd, jego dotyk był elektryzujący.

- Dużo się ostatnio wydarzyło, Harry – zaczął, a ja kiwnąłem jedynie głową, pozwalając mu dokończyć. Czy nie tego właśnie chciałem od tak dawna? Spokojnej, prawdziwej rozmowy, która nie zakończy się awanturą albo pełnym negatywnych emocji seksem. W jego oczach dostrzegłem wdzięczność, dziękował mi spojrzeniem za to, że nie wyrywam go z monologu. – Obaj popełniliśmy potworny błąd. Nigdy nie powinniśmy sypiać z kimś innym, bez względu na to, jakimi kierowaliśmy się powodami – mówił, a ja w duchu przyznałem mu rację – Ale jeszcze gorszy błąd popełniamy teraz, uciekając od siebie, od problemów, zamiast wspólnie jakoś przez to wszystko przejść. Musimy sobie wybaczyć, Hazz. Nie widzę innego wyjścia. Musimy zapomnieć o tym, co się działo, nie wiem, po prostu zostawić to w cholerę, tutaj, w tym pieprzonym hotelu. Chcę, żebyś wiedział, że będę o ciebie walczył. Przysięgam, że będę, musisz mi tylko pokazać, że naprawdę tego chcesz, że mam o co w ogóle się starać – dokończył, ukrywając twarz w dłoniach, jak to miał w zwyczaju, gdy targały nim silne emocje. Nie płakał, prawie nigdy tego nie robił.

- Louis – zacząłem, odrywając jego ręce od twarzy, zaraz po tym unosząc ją za podbródek. - Jestem twój od tamtego pocałunku w łazience, rozumiesz? Nie wiem, jak to zrobiłeś, nie potrafię tego zrozumieć, ale całkowicie mną zawładnąłeś, uzależniłeś mnie od siebie. Myślę, że już wcześniej chciałem być twój, a ty całując mnie wtedy tylko ułożyłeś puzzle w mojej głowie. Tyle razem już przeszliśmy, Lou… - powiedziałem cicho, zamyślając się nad tym całym syfem, który udało nam się przetrwać cało. - Myślę, że powinniśmy dać sobie jeszcze jedną szansę – wyszeptałem, obserwując, jak twarz chłopaka rozluźnia się, a z jego ust wydobył się głuchy jęk ulgi. – Ostatnią Louis, bo przysięgam, mam ochotę zamordować ciebie i zabić siebie, gdy wciąż się kłócimy i nie możemy do siebie dotrzeć. Nie wytrzymam psychicznie, jeśli będziemy zachowywać się tak, jak przez ostatnie pół roku. To się musi zmienić, słyszysz?

- Wiem, Harry, wiem – mruknął, przytulając policzek do naszych splecionych na stole dłoni. Był taki gorący.  – Zmienię się, obiecuję. Przestanę robić ci o wszystko wyrzuty, przysięgam. Cholera, pozwolę ci się spotykać z kim tylko będziesz chciał, już nigdy ci tego nie zabronię. Spróbuję opanować swoją zazdrość, bo wiem, że głównie przez nią staję się dla ciebie oziębły i…

- Co z Nickiem? – przerwałem stanowczym szeptem. Jak w zwolnionym tempie obserwowałem, jak chłopak odrywa twarz od naszych dłoni, podnosząc się. Kiedy na mnie spojrzał, w jego oczach dostrzegłem zalewające go fale bólu. Przeszły mnie ciarki.

- Co z… Co? – wydusił, nie odrywając ode mnie wzroku.

- Co, jeśli będę chciał się z nim spotkać? – uściśliłem, odrobinę głośniej, niżeli zamierzałem. Niebieskooki skrzywił się, jakbym sprawiał mu ból. – Przyjaźnię się z nim od ponad dwóch lat.

- Harry, jeśli będziesz… Jeśli zdecydujesz się z nim zobaczyć, w porządku, postaram się jakoś sobie z tym poradzić. Ale przysięgam, kurwa, obiecuję ci, że zamorduję go, jeżeli jeszcze raz dotknie cię w taki sposób – warknął, zaciskając dłoń w pięść. Szybko jednak wziął kilka uspokajających oddechów, zerkając prosto w moje oczy. – Chcę czegoś w zamian.

- Mów – zachęciłem, przesuwając palcami po swoich włosach. To zawsze łagodziło moje nerwy.

- Żadnych komentarzy dotyczących Eleanor. Musimy wytrzymać przynajmniej do grudnia, do czasu, gdy nasi menagerowie zdecydują, czy dalej kontynuować tę całą szopkę, czy nie. Obiecaj mi, że nie będziesz na mnie zły i nie będziesz się na mnie wyżywał, gdy będę musiał wyjść gdzieś z nią za rękę, napisać coś na twitterze, albo zrobić kilka zdjęć – powiedział, zerkając na mnie uważnie. I chociaż gotowało się we mnie na samą myśl, kiwnąłem głową, akceptując ten warunek. - Kocham cię. Tylko to się teraz liczy – mruknął, wyciągając swoje ramiona w moją stronę. – Chodź do mnie, ty głupi dupku. Nie wierzę, że pozwoliłeś mi wczoraj spać samemu – dodał, ściskając mnie tak mocno, że nie byłem w stanie oddychać.  Uśmiechnąłem się do siebie w myślach. Powinniśmy przeprowadzić tę rozmowę dużo wcześniej. Teraz, gdy opanowaliśmy swoje emocje i nerwy, zdawała się ona dziecinnie prosta, choć oczywiście, na ten moment pozostawała jedynie suchymi założeniami. Wszystko miało się dopiero okazać, gdy w końcu zdecyduję się wybaczyć Nickowi i z nim spotkać, albo gdy zarząd zmusi Lou do zdjęć z tą dziewczyną.

Na ten moment jednak, wszystko zdawało się wracać do normy i nie umiałem się z tego nie cieszyć, choć świadomość tego, jak kruche jest nasze szczęście, tkwiła w moim umyśle jak drzazga. 

__________________________

Przepraszam za to drobne spóźnienie, to wszystko przez moje studia. Wracam do domu zbyt późno i jestem zbyt zmęczona, by pisać. Teraz na szczęście mam weekend, więc widzimy się w niedzielę wieczorem, jak zwykle :)

PS. Mam nadzieję, że przeżyliście i nie przeszkadza wam tyle słodkości w tym rozdziale. Było to (nie)stety konieczne :) 

Zapraszam do podzielenia się ze mną opinią w komentarzach.